Historiek

In het weeshuis staat de inzet van twee unieke mensen centraal : Sunitha en Amal Arun. Aanvankelijk engageerden zij zich als sociaal werkers bij een kloostergemeenschap “Mottukal” in Chennai, maar op aanraden van Canadese vrienden zijn zij hun eigen opvangtehuis begonnen. Wat is er zo bijzonder aan hen? Ze hebben een gemengd huwelijk – komen uit verschillende kasten en hebben een verschillend geloof, dus wilden ze een pluralistische thuis creëren voor meisjes van verschillende achtergronden en dat is op zijn minst bijzonder voor India.

Sunitha en Amal hebben heel wat diploma’s : sociaal werker, jurist, wat betekent dat ze een comfortabel leventje zouden kunnen hebben, maar nee. Daar kiezen ze bewust niet voor. Ze komen immers zelf van een arme achtergrond, hebben gelukkig de kans gekregen om te studeren en willen daarom iets terugdoen voor de maatschappij.

Het koppel leeft zelf met z’n twee kinderen , Nayan en Nilan, in de sloppenwijk. Elke dag is een gevecht om aan centjes te geraken voor rijst en schoolgerief. Ze hebben een aantal weldoeners in Chennai en voortdurend zijn ze op toer om hier en daar wat los te krijgen , om te lobbyen bij scholen voor een korting op de schoolonkosten van de kinderen, gratis groenten vragen op de markt... Af en toe geeft Amal een lezing bij NGO’s om zo wat steun te krijgen. Omdat ze geen bepaalde religie aanhangen, krijgen ze immers heel weinig geldelijke steun vanuit kerkelijke hoek. Ik sta er echt van versteld hoeveel energie en doorzettingsvermogen deze twee mensen hebben voor hun levenswerk.

Wie?

* slachtoffers van kinderarbeid
* dochters van prostituees
* straatkinderen
* kinderen van ‘gescheiden ouders’
* kinderen van zieke ouders, oa. aidspatiënten
* wezen

Sociaal werk in de sloppenwijk :

* financieren medische kosten zieken, oa kankerpatiënten.
* financieren hogere studies studenten uit arme gezinnen.
* informatiecampagne en verenigen van kindarbeiders
* informatiecampagne misbruik kinderen.
* gratis lesgeven in de lagere school voor de laagste kast